و بادها خطوط مرا قطع می کنند

آیا در این دیار کسی هست که هنوز

از آشنا شدن

با چهره­ی فنا شده­ی خویش

وحشت نداشته باشد ؟

آیا زمان آن نرسیده است

که این دریچه باز شود باز باز باز

که آسمان ببارد

و مرد بر جنازه­ی مرد خویش

زاری کنان نماز گزارد ؟ »

در انبوه نگاههایی زاده شدم که از همه­ی من ، تنها زشت و زیبایی صورت مرا دریافته اند تا اگر زیبا بودم شادی و اگر زشت بودم ناراحتی سالهای بعد بلوغم را بر گرده­ی خانواده ام بگذارم چرا که در حرمسرای مردان جایی نداشتم .

وقتی که هنوز در چند طبیعت طبیعی آدمی زیستن را آغاز کردم ؛ ترس طبیعی مرا ترسویی ذاتی و گریه ام را ضعف در برابر مشکلات تعبیر کردند و امان از تعبیر وقتی که بخواهد در جزء جزء تربیت آدمی نفوذ داشته باشد .

و من گوهری در صدف شدم  و گلی که به نازکی خیال من خاری نباید می نشست  و دریغا که آنچه بر من نشست خار نه که خنجرهای تعصب و غیرت ، آن هم غیرت مردانه بود . در صدف خویش می زیستم  و گوهری بودم گرانبها که منتظر خریدار بود و محبوس چهارچوب تربیتی اصول مهم تولید مثل ، پرورش کودک ، خانه داری و تامین آسایش مرد .

و من فرشته­ی در خانه برای بیان خویش و برای رسیدن به حقوق طبیعی انسانیم باید دست به کار می شدم ؛ برای اینکه تنها نمانم باید زیبا می شدم ، صبور می شدم و همیشه لبخند می زدم .

برای اینکه از احترام دیگران برخوردار باشم باید یاد می گرفتم که همیشه خشمم را فرو ببرم ، همیشه مهربان باشم و آبروی خانواده را با شیطنت و بچگی بر روی زمین به آن وسعت نریزم چرا که من از نه سالگی بزرگ شده بودم .

و باید محترم می شدم که شدم با همان هویت مرغ خانگی که به دلیل حضور خروس همسایه باید وجودش را در حاشیه رقم می زد .

من به کتاب نیازی نداشتم چون وقتم را با غیبت کردن پر می کردم . این طوری هم بهتر بود چون با حسادتی که حاصل غیبت بود ، مردان راحتتر می توانستند حکومت کنند ؛ چقدر هم لذت دارد دیدن جنگ گلادیاتورها آن هم برای کسانی که هم قدرت جسمی بیشتری دارند هم قدرت اقتصادی .

و من در این مواقع معمولاً خنگ می شدم و معنی دموکراسی و عدالت اجتماعی را نمی فهمیدم .

ویرجینیا ولف می گوید : « اگر شکسپیر خواهری داشت که به اندازه­ی برادرش از نبوغ برخوردار بود مثل او زندگی می کرد و به اندازه­ی او استعداد داشت ، استعداد او هرگز نمی توانست به ثمر رسد و به صورت آثار ادبی تظاهر یابد . زیرا او مجبور بود همان نقشهایی را اجرا کند که به صورت کار در خانه و وظایف مادرانه به زنان تحمیل می شود .»

اما با یقین به این تفکر که اگر بتوان جسم آدم را حذف کرد جانش قابل حذف نیست من ، فرشته­ی در خانه ، دیوی شدم که از پس دیوارهای بلند ودرهای بسته­ی خانواده و آبروداری ، عصیان کردم چرا که با تمام وجود دریافتم که همه­ی نداشته هایم نشانی از ضعف بودنم تلقی می شود و حرمت قالبی من دست آموز خوبی را ساخته که از شدت مهربانی نمی تواند گاهی هم دلش نسوزد و از شدت محترم بودن نمی تواند در مقابل خدعه­ی دیگران اعتراضی کند و حتی در برابر گرفته شدن عزت نفسش نمی تواند خشمگین شود . اما به خود گفتم ایرادی ندارد .

« بگذار

 بگذار همه چیز دندان قروچه کند ، به من

سهم من از بازیچه ها

عروسک بود نه موشک . »

ومن تنها در تمامی خودم  در میانه­ی اوهامی زرد و تلخ به دنبال اعتماد به نفسی می گشتم که گم شده بود و برای حرکتم نیرویی می خواستم که در من نبود در ذره ذره­ی زندگیم تحلیل رفته بود . در همان زمانی که کار خواستم و به دلیل آینده نگری در امر مرخصی زایمان و بارداری بیکار ماندم ، در لحظه ای  که اجازه­ی انتخاب همسرم قبل از من به دست پدرم بود ، در لحظه ای که مرد مقابل من همان پدرم بود و من به خاطر از دست ندادن قانونی فرزندم در جبر اسارت می ماندم ، در لحظه ای که زیر نگاههای  جنسی له می شدم  ، زمانیکه توپ بازیهای سیاسی می شدم ، همان زمانی که دفاع از حقوق طبیعی ام در برابر چند همسری مردان حسد تلقی شد و دفاع مردان غیرت ، همان زمان که نتوانستم با محتوای خانه ذهنم را اغنا کنم ...

 و تنها انگیزه­ی بودن ، بودنی که بار سنگین ولی واقعی هستی را بر دوش می کشد ، مرا نیرویی عظیم شد که گرچه فرسوده بود اما سنگینی بار هستی یک عمر تاریخ رنج زن را در خود جمع کرده و همان اشکهایی را که ضعف دانسته و به هیچ گرفتید فلسفه­ی بودن مرا تقدس بخشید و من حالا دیگر گلی نبودم که تنها نوازش بخواهد یا بلایی  که هیچ خانه ای بی آن نباشد و تجسم مظلوم غصه پسند زائو که وظیفه اش تامین آرامش مرد است .

ویژه نامه سمینار آسیب شناسی اجتماعی زنان