کف خیابون یک عالم خون ریخته بود. خونها طوری کف خیابون مالیده شده بود که انگار آسفالت رو رنگ قرمز زده باشند. راننده تاکسی رو به ما که صندلی عقب نشسته بودیم،گفت: «مغزش پاشیده کف خیابون...» مردم زیادی دور بدن بی جان و بدون سر مرد جمع شده بودند. دختری که بغل دستم نشسته بود و نزدیک بود حالش به هم بخوره، رو به راننده تاکسی گفت: «برای چی وایستادی آقا؟؟!! حرکت کن دیگه...»
و در حالیکه تاکسی ما دور می شد، من از پنجره به لنگه کفشی نگاه می کردم که کنار خونهای کف خیابون افتاده بود.
******************
تعداد زیادی از ما از مرگ وحشت داریم و دلمون نمی خواد بمیریم، شاید چون مرگ برای همهمون ناشناخته است و نمی دونیم بعد از مردن چه اتفاقی قراره برامون بیفته و چی قراره به سرمون بیاد... ولی این وحشتناک ترین پدیده، طبیعی ترین پدیده ایست که بشر هر روز و هر ساعت و هر لحظه با آن مواجه است. جالب اینجاست که وقتی حرف مردن وسط میاد به هم تعارف می کنیم و می گیم که «خدا نکنه!» و «این حرفا چیه می زنی؟» و ... به نظرم خیلی خنده داره که بر سر مردن که اصلاً دست من و شما نیست هم با هم تعارف می کنیم.
بر آن گروه بخندد فلک که بر بدنی
که روح دامن از و برکشید، می گریند
همه مسافر و این بس عجب که طایفه ای
بر آن که زود به مقصد رسیده می گریند
*******************
این جمله رو شنیدید: «ایشاالله سر سالم به گور نبری» همیشه با خودم فکر می کردم، این دیگه چه جور نفرینیه! اگر قراره بمیری، دیگه چه جوریش چه فرقی می کنه؟ واقعاً اینکه مثلاً سکته کنی و تو رختخواب بمیری با اینکه تصادف کنی و بمیری، چه فرقی با هم دارند؟
ولی این روزها دارم به این فکر می کنم که سر سالم به گور بردن خیلی هم مهمه... فقط به خاطر اینکه دوست ندارم بعد از مردنم کسی از دیدن جنازه ام حالش به هم بخوره، ازم بترسه، یا رغبت نکنه بهم نگاه کنه...
ولی اینکه وقتی زنده ایم طوری زندگی کنیم که کسی از دیدنمون یا شنیدن اسممون حالش گرفته نشه، خیلی خیلی مهمتره... اگر الان که زنده ایم، چهره خوشایندی در ذهن دیگران داشته باشیم، شاید تحمل چهره جنازه مون بعد از مرگ رو هم برای اطرافیانمون، راحت تر کنه... فقط امیدوارم این طور باشه...
پی نوشت : ببخشید اگر موضوع خیلی دلنشینی نبود
